Tuğçe’nin Dünyası

Hiçbir zaman istekleri net bir insan değildim, karar vermek benim için her zaman korkutucu olmuştur. Yaşım ilerledikçe korku hayatımın bir parçası oldu öyle ki belli bir süre sonra fark ettim ki neyden korkacağımı bile bilmiyorken buldum kendimi.

Bana iyi gelmeyen çevrelere, insanlara tutundum. Yarın daha farklı olacak, sabret diyen bir ses vardı içimde. Bazen sabredemediğimde kendimi zayıf hissedip kendime kızardım. Herkesin beni sevmesi, onaylaması için ortam ne gerektiriyorsa onu yapıp bir de üstüne insanları eğlendirme görevi edinmişim. Gerçeklerle yüzleşmem 29 yaşımda oldu. İş, eş, iç dünyam tarafından sıkıştırılmaya, geceleri hep saat 3.03’te uyanmaya, içimde büyük bir boşluk hissetmeye başladım.

Bazen bazı insanlar Hızır gibi yetişirler.

O sırada çok kıymet verdiğim ilk ve tek yoga hocam Esin’den Sanatçı’nın Yolu kitabı tavsiyesi geldi. Kitabı aldım ve sabah sayfaları ile tanıştım. Her gün sabah ilk iş zihnimizden geçenleri aralıksız bir şekilde yazıp bilinçaltını su üstüne çıkarmaktı amaç.

Bunu 3 ay yaptım sonra yazdıklarımı okudum. Mutsuzum yazmışım. 

Tam o sıralarda ilk defa içimden bir ses hak ettiğin hayat bu mu diye de sormuştu. Bu olaylar sonrasında anladım ki ben Satürn 29 yaş krizini yaşamışım. Satürn ile ilgili Astroloji konusunda bir numara olarak gördüğüm Barış İlhan’ın yazısını da okuyunca liseden beri hep içimde olan Astroloji sevdası da kendini derin bir meraka, araştırmaya bıraktı.

Beni geriye çeken insanları, işleri geride bırakmam gerekiyordu. Başöğretmen Satürn böyle diyordu. Sonrasını düşünmeden boşluğa atladım. Hani sanki atlarken bir paraşütünüz yoktur ama siz yine de bir paraşütün sizi bulacağına inanırsınız ya işte öyle bir inançla.

En büyük hediyem 23 Nisan 2020’de Ulusal Çocuk Bayramımızda, kendini hep bir çocuk gibi hisseden bana kalbimi titretircesine geldi.

Bu İnsan Tasarımıydı.

Bir Projektör olduğumu ve bunun ne anlama geldiğini öğrendiğimde derin bir oh çektim.

Artık çevreme kıyasla hissettiğim farklılığın bir hediye olduğunu anlamıştım.

✨✨✨✨✨